Empatia jest jednym z warunków koniecznych do tego, by w trakcie psychoterapii klient mógł zrozumieć siebie, a w konsekwencji swobodnie szukać najlepszej dla siebie drogi zmiany. Prawdziwa empatia nie jest „sztucznym”, czy „wyuczonym” zachowaniem terapeuty. Nierzadko jej składnikiem jest odczuwanie przeżyć drugiego człowieka na podstawowym, biologicznym poziomie. Ten rodzaj empatii nazywana jest empatią cielesną („embodied empathy”).

Psychoterapia jest leczeniem słowem. Jednak ciało w trakcie procesu psychoterapii odgrywa bardzo istotną rolę i jest jej tematem na różne sposoby.

Według klasyfikacji chorób psychicznych i zaburzeń zachowania ICD-10, zaburzenia psychosomatyczne są związane z trwającymi minimum 2 lata dolegliwościami fizycznymi, których nie można wyjaśnić chorobą ciała, działaniem substancji lub inną dolegliwością psychiczną. Przeżywająca je osoba koncentruje się na objawach, często chodzi do lekarzy, uzdrawiaczy lub na własną rękę bierze leki.