We współczesnym świecie nikogo nie dziwi już, jak wiele treści poświęconych jest życiu psychicznemu, chorobom, zaburzeniom osobowości, czy zaburzeniom neurorozwojowym. Zalewają nas treści, które w sposób szybki, łatwy i bez wątpliwości diagnozują zarówno nas, jak i naszych partnerów, czy rodziców jako tych, którzy nigdy nie zbudują szczęśliwych relacji i satysfakcjonującego życia. Czy nam to służy? W czym na przeszkadza?

Określenie „mieć charakter” oznacza posiadanie wyrazistych cech, a silny charakter najczęściej kojarzy się z niezłomnością i niezależnością. Czasem jednak charakter kojarzy się ze sztywnością w zachowaniach niezależnie od sytuacji i kosztów, które musi ponieść zarówno „posiadacz” charakteru, jak i inne osoby.

Osobowość odróżnia nas od innych osób, sprawia iż jesteśmy wyjątkowi. Psychologia rozumie ją w różny sposób: jako stały zespół cech, czy jako określony sposób myślenia, zachowania i odczuwania. Osobowość określa także sposób, w jaki reagujemy na świat i jak wchodzimy w relacje. Na kształtowanie się osobowości mają nasze wczesne doświadczenia w relacjach z ważnymi ludźmi.

Style funkcjonowania w świecie kształtują się w okresie dzieciństwa. Już wtedy dziecko doświadcza fundamentalnych ludzkich problemów takich jak brak miłości, porzucenie, samotność, wykorzystanie. W przypadku kształtowania się charakteru narcystycznego rodzice odbierają dziecięce bycie sobą jako nieodpowiednie, nie spełniające oczekiwań.